نوع مقاله : مقاله پژوهشی
عنوان مقاله English
نویسنده English
امام خمینی در موخره ی وصیت نامه خود که طبق قرائن تاریخی و به گفته صریح امام خمینی در ابتدای دهه شصت نگارش شده بود و در اجلاسیه خبرگان خرداد 1368 توسط آیت الله خامنه ای به عنوان رئیس جمهور وقت قرائت شد، تاکید می کند که »اکنون که من حاضرم، بعض نسبت های بی واقعیت به من داده می شود و ممکن است پس از من در حجم آن افزوده شود، لهذا عرض میکنم آنچه به من نسبت داده شده یا می شود، مورد تصدیق نیست مگر آنکه صدای من یا خط و امضای من باشد، با تصدیق کارشناسان؛ یا در سیمای جمهوری اسلامی چیزی گفته باشم.»
این هشدار نشان می دهد که امام خمینی، همگان را از پذیرش روایات یا حکایاتی که به ایشان انتساب پیدا می کند بر حذر می دارد. هشدار امام خمینی، تکیه ی مستقل بر منقولات شفاهی را برای کشف نظر ایشان و یا تصمیم گیری های عمومی نفی می کند. با این حال، چنان که در ادامه خواهیم دید، اولا انتخاب آقای خامنه ای به رهبری، به نحوی از تعین و تشخص در شخص ایشان محقق شد و اثر اشارات امام خمینی در تحقق این انتخاب، یک اثر پسینی و نه مستقل بوده است. به این معنا که خبرگان در ابتدا به مطلوبیت رهبری او رسیده بودند و سپس از اشارات مذکور در صحن مجلس نقل و بیان شد.
کلیدواژهها English