دستیابی به «صلح» از مهم‌ترین خواسته‌ها و اهداف جوامع بشری در طول تاریخ بوده و امروزه با برجسته شدن اهدافی در مسیر زیست جمعی انسان ها توجه به مقوله‌ی صلح در عرصه های داخلی و بیرونی، اهمیت بیشتری پیدا کرده است؛ چراکه قرار گرفتن در این مسیر، مستلزم برقراری، گسترش و تعمیق «صلح» است.از آنجا که نهاد دولت، از قدرت، وسعت و تاثیرگذاری برخوردار است بخش مهمی از مسئولیت صلح بر عهده آن است.یکی از سازوکارهای این نهاد، «سیاست‌گذاری» مناسب است که این امر می تواند با توجه به ظرفیت تاریخی حوزه‌ی فرهنگ و بهره‌گیری از عناصر مشترک فرهنگی عمومی ایرانی صورت پذیرد.

بر این ‌اساس، سئوال مقاله این است که فرهنگ ایرانی چگونه می‌تواند به ارتقاء صلح در ایرانِ امروز کمک نماید و با توجه به این فرهنگ، ضرورت پیش روی حکومت جمهوری اسلامی در حوزه سیاست فرهنگی چیست؟ فرضیه‌ی مقاله این است که فرهنگ ایرانی با توجه به برخورداری از بن‌مایه‌های صلح که به ایجاد همدلی، همکاری و وفاق در سطح ملی در طول تاریخ این کشور کمک کرده، می‌تواند به برقراری، گسترش و تعمیق صلح در ایرانِ امروز نیز کمک نماید. در این رابطه، ضرورت پیش‌-روی حکومت جمهوری اسلامی این است که با اتخاذ رویکرد واقع‌بینانه، آسیب شناسانه و موقعیت مند به شناخت صحیح از این ظرفیت فرهنگی و بهره‌گیری مناسب از عناصر آن، بپردازد تا در نتیجه آن، صلح را در سطح کنشگران حوزه عمومی(نخبگان) و توده مردم، حاکم کرده و مسیر دستیابی کشور به اهدافی چون «توسعه» تسهیل شود. روش مقاله هم، توصیفی-تحلیلی است.